Narkotyki twarde

AMFETAMINA – jej nazwa systematyczna to: 1-fenylopropylo-2-amina znana jest również jako:

benzedryna, psychedryna, perwityna. Jest to organiczny związek chemiczny o bardzo silnym działaniu psychotropowym pobudzający ośrodkowy układ nerwowy.Amfetamina jest bardzo rozpowszechnionym nielegalnie rozprowadzanym narkotykiem.Uwalnia neuroprzekaźniki z zakończeń nerwowych i blokuje ich wychwyt zwrotny.

Enancjomer R(-) silniej uwalnia noradrenalinę, enancjomer S(+) uwalnia głównie dopaminę, oba enancjomery najsłabiej uwalniają serotoninę. Wskutek tego zwiększa się aktywność układu nerwowego i w efekcie pobudzany jest cały organizm. Amfetamina najczęściej przyjmowana jest w formie siarczanu amfetaminy, rzadziej w postaci fosforanu, winianu czy higroskopijnego chlorowodorku.

Zewnętrzne oznaki używania amfetaminy:
– rozszerzone źrenice w nikłym stopniu reagujące na światło
– nerwowość
– kłopoty ze snem
– wahania nastroju od euforii do depresji
– nadmierne poczucie pewności lub też nieuzasadniony strach
– znaczne ubytki wagi ciała przy długotrwałym stosowaniu
– brak apetytu

Szczególne zagrożenia i niebezpieczeństwa:
– Anhedonia – utrata zdolności odczuwania przyjemności
przy czynnościach i przeżyciach zwykle jej dostarczających.
Psychoza amfetaminowa o charakterze majaczeniowo-urojeniowym
(omamy słuchowe i urojenia prześladowcze) – długotrwałe stosowanie amfetaminy i
metamfetaminy często prowadzi do stanów przypominających objawy schizofrenii.
– Wywołana przez narkotyk głęboka i ostra depresja może prowadzić do myśli i prób samobójczych
nawet przez długi czas od momentu zaprzestania jego przyjmowania.

– Zmniejszenie potencji z równoczesnym wzrostem pożądania.
Przy dużym pobudzaniu seksualnym ejakulacja i orgazm są trudne i niemożliwe do osiągnięcia.

– Silne pobudzenie oraz zanik samokontroli prowadzi często do niespodziewanych
bardzo gwałtownych zachowań

– Skrajne wyczerpanie spowodowane długim okresem intensywnego przyjmowania narkotyku.
Z reguły już po kilkudniowym „ciągu” osoba używająca amfetaminy zapada w
przedłużony, niespokojny sen trwający nawet do 48 godzin.

– Przedawkowanie przejawia się w postaci tachykardii, bólów w klatce piersiowej, nadciśnienia
tętniczego i zagrażającej życiu zapaści sercowo-naczyniowej. W wyniku przedawkowania
narkotyku może nastąpić nieodwracalne uszkodzenie drobnych naczyń mózgowych prowadzące
do udarów mózgu.

KOKAINA:Jest jedną z najsilniej działających substancji pobudzających pochodzenia roślinnego. Odznacza się ona bardzo dużym   potencjałem uzależniającym. Jest to alkaloid otrzymywany z liści   krzewu koki (Erythroxylon coca), który pierwotnie porastał tereny   Andów w Ameryce Południowej. Wzór sumaryczny kokainy to  C17H21O4N.

Działanie fizjologiczne:

– opóźnia objawy zmęczenia, zmniejsza potrzebę odżywiania się i snu
– zaburza pracy serca (w pierwszej fazie działania następuje zwolnienie, a następnie  przyspieszenie akcji serca)
– silnie rozszerza źrenice
– dochodzi do pobudzenia psychoruchowego
– powoduje wzrost ciśnienia krwi i przyspieszenie oddechu
– większe dawki mogą spowodować drżenie mięśniowe i wzrost temperatury ciała

Właściwości uzależniające:

Kokaina uzależnia fizycznie oraz bardzo silnie uzależnia psychicznie.Po zażyciu kokainy następuje okres euforii, a potem okres złego samopoczucia, który skłania do zażycia kolejnej dawki.Przyjemne efekty wywoływane przez kokainę są przyczyną powstania wewnętrznego przymusu ciągłego używania narkotyku pomimo niekorzystnych skutków, jakie mogą wystąpić. To łaknienie jest spowodowane uzależnieniem psychicznym. Powoduje ciągłe zwiększanie dawek – większość osób nie potrafi narzucić sobie ściśle określonych ilości. W pogoni za euforią, wiele osób często ignoruje oznaki niebezpieczeństwa.Psychologiczne czynniki uzależnienia są takie same dla kokainy jak i dla wszystkich psychoaktywnych narkotyków. Uzależniona od tego rodzaju narkotyków osoba może okazywać chęć przyjmowania ich przez dłuższy czas, niż to na początku zakładała. Przy dłuższym zażywaniu kokainy odczucia euforii, wiary w siebie i rozradowania zmniejszają się, a ich miejsce zaczyna z wolna zajmować depresja, podenerwowanie i stany schizofreniczne (zjawisko tachyfilaksji). Często, aby ominąć te niemiłe konsekwencje, zwiększa się dawki do większych ilości odlatując na kilka godzin, a nawet dni. Ponieważ taka osoba nie potrafi sama zmniejszyć ilości branej kokainy lub całkowicie przestać brać, okoliczności związane ze zdobywaniem, przygotowaniem i zażyciem narkotyku zabierają jej coraz więcej czasu. Osoby uzależnione alienują się, stają się podejrzliwe i samolubne – coraz ważniejsze staje się zdobycie narkotyku. W tym celu oszukują, kradną i popełniają inne przestępstwa. Już pierwsze zażycie kokainy powoduje silną chęć sięgnięcia po nią po raz kolejny. Zważywszy na wysoką cenę narkotyku i silne efekty uzależniające, kokaina szybko zaczyna odgrywać coraz większą rolę w życiu zażywającego.

Niebezpieczeństwa:

Silne wyniszczenie organizmu – spowodowane brakiem łaknienia, snu.

Psychoza pokokainowa – postępowanie może stać się z czasem irracjonalne i dziwaczne; a poczucie prześladowania i inwigilowania będzie wykazywać bardzo wiele cech charakterystycznych dla psychozy.

Przedawkowanie – objawy ostrego zatrucia występują w ciągu kilkudziesięciu minut od przyjęcia zbyt dużej dawki kokainy. Charakteryzują się one silnym lękiem połączonym z urojeniami i zaburzeniami świadomości, oraz wybitnie nasilonym pobudzeniem ruchowym (od miotania się do konwulsji). Towarzyszy temu wysokie ciśnienie krwi i płytki przyspieszony oddech.

HEROINA:heroina

Heroina (diacetylomorfina, C21H23NO5) – organiczny związek chemiczny, półsyntetyczny opioid, acetylowa pochodna morfiny, po raz pierwszy zsyntetyzowana w 1874, wykazująca od niej około 3 – 5 krotnie silniejsze działanie przeciwbólowe w przypadku podania dożylnego, lecz krótsze. Heroina jest silnym agonistą receptora opioidowego μ, δ, κ, podobnie jak jej endogenny odpowiednik – endorfina. Dzięki grupom acetylowym heroina szybciej niż morfina przechodzi przez barierę krew-mózg. W mózgu jest enzymatycznie metabolizowana do aktywnych terapeutycznie metabolitów: 6-mono-acetylo-morfiny (6-MAM) i morfiny, stąd można spotkać się w stosunku do heroiny z określeniem proleku. Jest bardzo silnym środkiem narkotycznym, który powoduje euforię i błogą apatię. Prowadzi u stosujących ją osób do rozwinięcia się uzależnienia psychicznego i uzależnienia fizycznego. Może być stosowana dożylnie, do nosa w postaci tabaczki lub palona (wdychanie oparów podgrzewanej heroiny). Ostatnia droga podania do ustroju nazywa się chasing the dragon i jest popularna w krajach azjatyckich. W niektórych krajach (Wielkiej Brytanii, Szwajcarii i Holandii) farmaceutyczna postać heroiny jest stosowana w leczeniu osób silnie od niej uzależnionych i nie reagujących na zastępczą terapię metadonem. W Wielkiej Brytanii heroina (diamorfina) w postaci chlorowodorku, pod nazwą handlową DiagesilŽ, znajduje się w rejestrze dostępnych leków. Głównym wskazaniem do jej stosowania jest przewlekły ból u pacjentów będących w stanie agonalnym. W Polsce heroina nie jest stosowana w lecznictwie.

Działanie fizjologiczne:

– zmniejszenie łaknienia
– przesunięcie (podwyższenie) granicy bólu
– osłabienie i potliwość
– obniżenie ciśnienia krwi oraz (w nieznacznym stopniu) temperatury ciała
– zaparcia i kłopoty z oddawaniem moczu
– impotencja
– zwężenie źrenic i osłabienie ich zdolności do reagowania na światło

Właściwości uzależniające:

Heroina jest substancją silnie uzależniającą. Uzależnienie od heroiny określa się mianem heroinizmu. Nawet pierwsza dawka może prowadzić do pojawienia się uzależnienia psychicznego, czyli niemożliwej do opanowania chęci ponownego zażycia, u osób predysponowanych. Uzależnienie psychiczne potęguje się wraz ze stosowaniem kolejnych dawek heroiny, szybko dochodzi również do wytworzenia w organizmie uzależnienia fizjologicznego. Szybkość i siła uzależnienia się jednostki od narkotyku, w tym heroiny, wydają się być w dużym stopniu zindywidualizowane i zależne od sytuacji życiowej (psychiczno-socjalnej) oraz przyczyny, która skłoniła daną osobę do sięgnięcia po narkotyk. Osoby znajdujące się w trudnej sytuacji uczuciowej, rodzinnej lub zawodowej, dla których narkotyk jest próbą ucieczki od rzeczywistości i zapomnienia przykrych doznań, uzależniają się szybciej. Uzależniona osoba stara się za wszelką cenę zdobyć narkotyk bez względu na obowiązujące normy moralne i prawne (use or die mentality). Odstawienie heroiny w przypadku uzależnienia fizycznego powoduje wystąpienie reakcji abstynencyjnej, która objawia się: wymiotami, drżeniem mięśni, biegunką, bólem kości porównywanym do „łamania”, zapaścią i może nawet zakończyć się śmiercią. Heroinizm prowadzi do psychicznej i socjalnej degeneracji człowieka uzależnionego. Osoba uzależniona jest skupiona wyłącznie na zdobyciu heroiny, przestaje dbać o wygląd, higienę, zdrowie i inne sprawy wymagające poświęcenia czasu, koncentracji oraz bycia w stanie trzeźwości umysłowej.

źródło: http://www.narkotyki.org

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: